Bikram loser

Ik woon sinds mei in Amsterdam. Voordat ik hier kwam wonen heb ik een tijd yoga beoefend en een weekje een retreat gedaan in Marokko. That’s all. Maar ik ben echt van yoga gaan houden. Behalve dat ik nu de zon op een behoorlijke manier kan begroeten en houdingen kan doen die alleen honden en dolfijnen horen te kunnen, heb ik dankzij yoga een manier gevonden om meer ruimte in mijn hoofd te creëren. Stilte. Leegte. Maar vanwege mijn verhuizing was ik nog niet echt toegekomen aan mijn zoektocht naar een goede yogaschool in Amsterdam (op elke hoek van de straat zit er wel een, maar datzelfde geldt voor leuke cafeetjes…).

Mijn goede vriend Rudy is in mijn ogen zo’n beetje de belichaming van “Sporty Spice”. Afgestudeerd aan het CIOS, atletisch lichaam maar niet too much. Sinds kort woont hij bij me om de hoek en had hij zichzelf een nieuw doel voorgenomen; ‘Elke dinsdag wil ik een andere sport doen. Vanavond Bikram Yoga, ga je mee?!”

”De Bikram yogaschool heeft me echter flink weten uit te dagen..”

Vol enthousiasme dat Rudy en ik sinds tijden weer ons lichaam in beweging gaan zetten, zitten we die avond op de brommer naar Bikram Yoga. Naast dat ik mezelf graag uitdaag door dingen voor het eerst te proberen, zie ik mezelf als een openminded persoon. Ik heb een tijd de gewoonte gehad mensen te veroordelen op mijn eerste indruk van hen; een beweging, het soort schoenen, een geur, uitspraak of tand die scheef stond. Dit vond ik behoorlijk kortzichtig van mezelf en sindsdien werk ik keihard om bij elke eerste ontmoeting alleen te focussen op de energie van de ander en hier verder niet gelijk iets van te vinden maar alleen te erkennen dat het er is. De Bikram yogaschool heeft me echter flink weten uit te dagen..

Bij binnenkomst werden we geholpen door een ontzettend aardige meneer. Of we een formulier wilden invullen omdat we voor het eerst een lesje zouden volgen. Toen ik iets over de balie leunde om hem het ingevulde formulier aan te reiken merkte ik op dat hij in zijn onderbroek stond. Zo’n broekje met net iets te korte pijpjes, dat de rek heeft verloren en door iets te vaak wassen toch echt een pastel kleur had gekregen in plaats van de originele primaire kleur dat het voorheen had. En rechts. Hij was een rechtsdragende…‘ok San, het is hier echt heel erg warm, dus natuurlijk staat die man in zijn onderbroek..je vindt hier niks van. Think openminded. BE openminded..was hij nou echt rechts…nee!! nee!! Niks denken, niks denken!!!’

”Na twee minuten in de Bikramruimte voelde ik me net zo’n handdoekje..”

Nadat hij ons op het hart had gedrukt dat ‘heeul veeul’ plezier hebben het belangrijkste was van deze les, kregen we handdoeken en yogamatjes en konden we ons omkleden. Rudy en ik kletsen nog even snel dat we er zo’n zin in hebben en hoe goed het is dat we gaan sporten. Al pratend doe ik de deur naar de zaal open en we lopen samen naar binnen. De ruimte voelde aan als zo’n handdoekje wat je krijgt tijdens een lange, internationale vlucht; zo’n opgerold handdoekje dat je van de ene hand in de andere gooit omdat het zo belachelijk heet is. Na twee minuten in de Bikramruimte voelde ik me net zo’n handdoekje..

We zetten ons yogakamp op in het beginnershoekje en wachten netjes in stilte tot de yogalerares ook in de ruimte is. In de tussentijd observeer ik alles. Grote buizen aan het

plafond zorgde voor de warmte, rechts van mij was een bleke man met rood haar diverse onmenselijk lenige oefeningen aan het doen en links achter ons lag een dikke man. Dik klinkt wel redelijk bevooroordeeld, maar geloof me, deze man was volledig bloot en had alleen een zwart, strak, onderbroekje aan en dat kleedde zijn buik in ieder geval niet af (de rest wel trouwens).

De yogalerares komt binnen. Het is een kleine, slanke vrouw in een kort yogabroekje en een strak topje. Ze drilt op dat alles in twee setjes wordt gedaan; één in het Nederlands en één in het Engels en dat als je je niet goed voelt je op je knieën moet gaan zitten. Het is een vrij strenge vrouw wat ik eigenlijk niet echt verwacht bij Bikram yoga. Althans, wel direct maar misschien met een teintje, hoe noem je dat, passie? Gedrevenheid? Ohnee, vriendelijkheid is het woord dat ik zoek..

”Mijn buurman doet dit met volle overgave waardoor ik bijna via zijn mond kan zien of zijn ballen wel zijn ingedaald.. ”

Ze gaat op haar houten blok staan zodat ze mooi op onze kruintjes kan kijken en laat de les beginnen met een “rustige” warming-up. Ze geeft ons instructies om de vingers in elkaar te strengelen en de knokkels tegen de onderkant van onze kin te houden. Vervolgens moeten we met grote, open monden zoveel mogelijk lucht in ademen terwijl we tegelijkertijd onze ellebogen zo hoog mogelijk naar de lucht brengen, knokkels nog steeds tegen de kin. Zitten je longen vol met lucht en kun je je ellebogen niet hoger laten wijzen? Dan pas mag je uitademen. Dit doe je weer met je mond zo ver mogelijk open. Mijn buurman doet dit met volle overgave waardoor ik bijna via zijn mond kan zien of zijn ballen wel zijn ingedaald.. Ik vind het nu al verschrikkelijk. De diepe ademhalingen zorgen ervoor dat mijn hart een onnatuurlijk ritme krijgt en bovendien moet je je bil- en buikspieren aanspannen en tegelijkertijd je knieën naar buiten draaien. So much to do, so little fresh air.

Nadat we de ‘warming-up’ (letterlijk) in twee talen hebben gedaan, gaan we verder met strekoefeningen voor onze flanken. Elke druppel zweet die langs mijn lichaam naar beneden glijdt doet me verbazen. Ik heb nog nooit zo snel gezweet, en ik heb echt wel harder gewerkt dan dat ik nu doe! Ik doe nu vijftien minuten mee en het voelt zo onnatuurlijk; intensief bewegen in een ruimte van 38 graden. Ik bedenk me dat mensen die in warme landen wonen op het heetst van de dag een siësta houden en pas als de zon onder gaat en het buiten koeler wordt gaan bewegen. Waarom doen wij deze oefeningen op het heetst van de dag? En dan voel ik het. Mijn handen beginnen te tintelen en die tintelingen trekken steeds hoger, door mijn armen naar mijn schouders. Mijn benen worden slap en de ruimte is gevuld met spikkeltjes. Ik draai me naar mijn vriend. ‘Ik voel me niet ok..!!’. De yoga lerares geeft me de opdracht op mijn knieën te gaan zitten en rustig adem te halen. Ik doe wat de ijskoningin me opdraagt en zak door mijn knieën op mijn matje. Alles draait en ik voel me licht in mijn hoofd. Ik wil de les nog een tweede kans geven, maar na vijf minuten lijkt het alleen maar erger te worden en wil ik de les uit. Onze Adolf-yogalerares laat weten dat dat geen optie is. ‘Wat?! Zegt ze nou echt dat ik de les niet uit mag?? San, je bent baas over je eigen leven, toch? Ga eruit!!’. Als de kleur uit mijn lippen is verdwenen (en ik heb grote lippen) en mijn huidskleur opgaat in de witte muren achter me, dan wil ik toch wel graag UIT de ruimte. Ze komt naast me staan en vraagt of het gaat. Ik vertel haar dat ik denk dat ik hoogstwaarschijnlijk zal gaan overgeven. Ik kreeg groen licht om de ruimte te verlaten. Al zwalkend loop ik de ruimte uit en sluit me op in het toilet. Ik blijf zweten, maar na verloop van tijd worden de spikkels gelukkig minder en zakt de misselijkheid. ‘Waar ben ik in Godsnaam aan begonnen! Dit kan toch niet gezond zijn?’ en dan wordt er op de deur geklopt. ‘Sanne? Gaat het?’. Ik doe de deur open en sta een voor mij onbekende, andere yogi te woord. ‘Ja het gaat wel, beter dan net, maar mijn lichaam geeft aan dat het nog niet helemaal top gaat.’ ‘Nou, fijn om te horen dat je je iets beter voelt. Kunnen we je dan zo weer in de les verwachten?’

”In de 45 minuten die daar op volgde ben ik nog twee keer opgezocht door yogi’s met de vraag wanneer ik terug zou komen.”

“Vroeg ze nou echt of ik terug de les in kom?” Zij zag toch ook wel dat ik erbij zat als een gesmolten kaars? Ik zeg dat ik mijn best ga doen, maar bij het spreken van die woorden weet ik eigenlijk al dat ik voor geen goud terug die Sahara in ga. In de 45 minuten die daar op volgde ben ik nog twee keer opgezocht door yogi’s met de vraag wanneer ik terug zou komen.

Sarcastische grapjes als dat ik opzoek ben naar mijn derde oog, ik mijn centrum ben vergeten in de kleedkamer of dat mijn downwords-doggy is weggelopen komen in me op, maar in plaats van deze uit te spreken houd ik me gedeisd en wacht netjes tot mijn vriend klaar is met deze destructieve les.

‘Dude, ik ben ZO trots op jou dat je de les helemaal hebt afgemaakt!!’ zeg ik als Rudy me in de kleedkamer vindt. Hij zegt heel lang niets maar kijkt me met grote ogen aan. ‘Dit…is…NIET ok..!”. Rudy gebaart met zijn hoofd dat hij zo snel mogelijk weg wilt gaan. Buiten vertelt hij me dat ook hij er op geen mogelijke manier bij kan dat dit gezond of goed voor je lichaam zou kunnen zijn. Tevens eindigde de les met de woorden ‘De douches zijn links van de deur, maar het is niet toegestaan zeep te gebruiken.’ Geen zeep?!?! Dat is net zo’n dooddoener als dat je je de hele dag hebt onthouden van eten, zodat je genoeg ruimte hebt om los te gaan tijdens dat etentje bij je meest culinaire vrienden en ze toevallig net die avond hebben besloten dat afgelopen week vrij ‘hectisch’ en ‘druk’ was en liever even wat bij de lokale snackbar bestellen.

We rijden naar huis, eten wat groentjes tegen de flauwte en Googlen op diverse theorieën waarom Bikram Yoga zo goed zou moeten zijn. We komen erachter dat onze eerste les ons de kans geeft te ‘genieten’ van acht dagen onbeperkt Bikram Yoga. Dikke blote mannen, 39 graden hittegolf, Adolf-yoga teachers en douchen zonder zeep? Thanks, but no thanks!

Wellness Deluxe

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *